بیش از 100 دستگاه ضد سرقت برای روکش منهول عمدتاً از شش روش استفاده می کنند: 1) اتصال زنجیره ای. 2) اتصال لولا؛ 3) تکنیک چرخش معکوس؛ 4) تکنیک بستن پیچ و مهره؛ 5) روش قفل و کلید؛ و 6) روش اتصال مفصل اهرمی.
از این میان، روش های اول و دوم نمی توانند درپوش و قاب منهول را به هم قفل کنند و به راحتی باز شوند. زنجیر یا لولا را می توان با یک اسکنه فولادی جدا کرد. روش سوم فقط به چرخش معکوس برای باز کردن و برداشتن پوشش نیاز دارد. در روش چهارم از پیچ و مهره برای بستن سوراخ قلاب استفاده می شود، اما با وارد کردن انتهای یک سیم خم شده در دو شیار زیر سر پیچ، می توان پوشش را باز کرد و برداشت. در حالی که روش های پنجم و ششم می توانند پوشش و قاب را به هم قفل کنند، اما به دقت و فضای بالایی نیاز دارند که نیاز به ریخته گری پوشش های جدید برای سازگاری دارد. روکش های موجود را نمی توان تغییر داد، در نتیجه هزینه های قابل توجهی به همراه دارد و مشکل زنگ زدگی حل نمی شود. پس از حدود شش ماه، روکش غیر قابل استفاده می شود و نمی توان آن را برای کار باز کرد.
فن‌آوری ضد سرقت{0}روکش منهول مدرن در یک سیستم استاندارد جامع‌تر گنجانده شده است. طبق «مشخصات فنی نصب و نگهداری درپوش منهول بازرسی شهرداری» (DB 4205/T 94-2022)، روکش های منهول باید دارای عملکردهایی مانند ضد-ضد سرقت، ضد-سقوط، ضد{{7}کاهش لغزش، عدم بازشدن{9}، آسان‌شدن{9} باشد. به طور خاص، روکش‌های منهول بازرسی ترجیحاً باید از پین‌ها یا لولاهای داخلی برای ضد سرقت استفاده کنند و باید مجهز به دستگاه‌های قفل مقاوم در برابر خوردگی باشند.
برای مثال، روکش‌های منهول ضد سرقت آهنی، با افزودن دستگاه‌های ثابت، نه تنها می‌توانند به طور موثری از سرقت جلوگیری کنند، بلکه از شسته شدن روکش در هنگام تجمع آب نیز جلوگیری می‌کنند. علاوه بر این، عملکرد ضد سرقت «پنج-روکش منهول ضد سرقت» رایج معمولاً از طریق ساختارهایی مانند جعبه‌های مخفی ضد سرقت و دریچه‌های بازکننده زیر حلقه منهول، جایگزین زنجیره‌های ضد سرقت قبلی، به دست می‌آید.
